Burak Su

Bugün The Executives ekibi ile bir konuyu tartışırken Epikür’den mutlu olmak üzerine yarım yamalak hatırladığım bir alıntıyı paylaştım. kendi kendine yeteceğin bir bağ bahçe der epikür. (kendi işini yapmak ve kimseye muhtaç olmamak)akşamları masanın etrafında dünya dertlerini konuşacağın, felsefe yapacağın dostlar.espiriden anlayan bir eş. Yarım yamalak hatırladığımın

Arabayı iki tane park çizgisinin arasına sokmayı beceremeyen komşum beni yoruyor. Asansörün gideceği yön düğmesine değil de ikisine birden basanlar, yanlış yöne gidecek asansöre bile bile başka kattan binmesinler diye binenler beni yoruyor. Devletin zırt pırt “kader mahkumlarını” affetmesi beni yoruyor. Sinyal vermeyi opsiyonel sananlar, kavşak ayrımlarında kaynak yapanlar beni

Bu ara sabahları erken kalkmakta zorlanıyorum. Çok da erken bir saat değil kastım. 7:30’da kalkmak bile zor geliyor. Kalkınca gün ışığı olmaması muhtemelen etkili ama bu aralar kalkmak için gerekliliklerim biraz azaldı. Onun etkisi biraz daha fazla olabilir. Gerekliliklerim dediğim şey aslında yapmak istediklerim. Azalması yapmak istediklerimin azalmasından

Mart ya da Nisan ayıydı sanırım biraz yolumu kaybetmiş gibi hissetmeye başlamam. Uzun zamandır yazan, üreten, paylaşan biri olarak bu yolculuğun nereye gittiğini sorgularken buldum kendimi. Bir yere varmak için yazmıyordum aslında. Yazmak daha bencilce bir şeydi benim için. Anlamak, bazen bir anlam uydurmak, öğrenmek, biraz da anlaşılmak ve onaylanmak.